چرا اراده بیشتر پاسخگوی مبارزه با نیازهای غذایی نیست


بسیاری از زنانی که در 60 سالگی و بالاتر با آنها کار می کنم ، ناامید هستند که پس از چند دهه رژیم گرفتن و تلاش برای یافتن غذا ، هنوز با نیازهای غذایی دست و پنجه نرم می کنند.

شاید شما هستید؟

شما فکر می کنید که اگر می توانید خودکنترلی ، نظم و اراده بیشتری داشته باشید ، چوب هویج را در جاده های سنگی انتخاب می کنید و پزشک میزان کلسترول شما را تأیید می کند.

این باور که اراده پاسخگوی هوس های غذایی است ، با تجربه شخصی تقویت می شود.

ممکن است فصلی داشته باشید که بتوانید اراده آهنین را روی غذا اعمال کنید و به نتایج مورد نظر خود برسید. اما به نوعی این فصل زندگی متفاوت است و شما نمی توانید به آن رویای تند زندگی بازگردید.

اما حقیقت این است که اراده برای همیشه دوام نمی آورد. و این امر به ویژه هنگامی صادق است که زندگی عوامل استرس زای دیگری را در مسیر شما قرار دهد … که ، نمی دانم … می گوید یک بیماری همه گیر جهانی؟

متأسفانه ، چیزهایی که سعی می کنید غذا خوردن را کنترل کنید ، مانند رژیم گرفتن ، می تواند هوس غذایی را به سرعت بالا ببرد.

اکثر رژیم های غذایی را می توان در لیست “غذای خوب” و “غذای بد” خلاصه کرد.

به خصوص هنگامی که رژیم های غذایی از سنین جوانی شروع شده اند یا سالهاست که از این رژیم شروع کرده اید ، لیست غذاهای بد می تواند احساس محدودیت و محرومیت را در شما ایجاد کند که این امر میل شما را به این غذاها افزایش می دهد.

علاوه بر این ، دسته بندی قوی غذا در ذهن ما منجر به “همه چیز یا هیچ چیز فکر نمی کند” می شود ، جایی که فکر می کنید اگر از مقدار کمی از لیست “بد” لذت ببرید ، آن را دم کرده اید … باعث می شود که کاملاً تسلیم شوید یا اغماض های بزرگتر را توجیه کنید. به

هورمون استرس کورتیزول – یک هورمون مبارزه ، فرار یا انجماد – می تواند هوس شدید غذا را ایجاد کند ، که من آن را “هیولا کوکی” یا “شیطان روی شانه شما” می نامم. در پست اخیر وبلاگ من با عنوان “چگونه بر هوس های غذایی غلبه کنیم” می توانید در مورد چگونگی افزایش کورتیزول و تأثیر آن بر میل به غذا بیشتر بدانید.

هورمون اشتها گرلین هرچه بیشتر از آخرین وعده غذایی خود دریافت کنید در بدن تجمع می یابد. اگر بین وعده های غذایی طولانی مدت منتظر بمانید ، گرلین اشتها و هوس غذایی را برای مغز شما نشان می دهد.

نکته اصلی این است که قدرت اراده به تنهایی نمی تواند با این هورمون های قدرتمند هنگامی که هوس غذا می کنند ، مبارزه کند.

اراده قوی دیگر استفاده از غذا برای مقابله با احساسات است. خوردن کسالت ، خوردن استرس ، خوردن غذا برای مراقبت از خستگی همه مشترک است: از غذا برای کاهش احساسات ناخوشایند استفاده کنید.

از آنجا که غذا (به ویژه هنگامی که “غذای ممنوعه” است) مسیرهای متعددی را در مغز و بدن شما فعال می کند که به شما احساس شادی و پاداش می دهد ، باعث می شود احساس بهتری داشته باشید.

اظهار علاقه به پاپ کورن کم کالری با پیاده روی یا حمام نتیجه ای نخواهد داشت زیرا این فعالیت ها مغز را به همان شیوه ای که غذا احساس می کند تحریک نمی کند.

پاسخ به خوردن احساسی این است که خودکنترلی بیشتری نداشته باشید یا پیاده روی نکنید. پاسخ این است که استفاده از * چیزی * را برای کاهش احساسات خود متوقف کنید – و در واقع آنها را احساس کنید.

احساسات گذرا هستند. اگر آنها را احساس می کنید و تکنیک های خاص مراقبت از خود را تمرین می کنید ، آنها در نهایت تسلیم می شوند و ادامه می دهند. (اگر می خواهید نمونه هایی از این تکنیک های مراقبت از خود را بخوانید ، داستان میشل را بررسی کنید).

احساس احساسات خود به این معنی است که مجبور نیستید آنها را بخورید.

حالا که فهمیدید هوس غذا از کجا می آید ، بگذارید بهترین نکات خود را برای رهایی از هوس غذایی بدون اراده ارائه کنم.

  1. به طور منظم غذا بخورید – انتظار طولانی بین وعده های غذایی باعث افزایش استرس و هورمون های اشتها می شود ، و به احتمال زیاد برای تهیه یک کیک کوچک به جای یک سالاد برای شام حاضر می شوید.
  2. از کلمات خرابکارانه در ذهن یا گفتار خود مانند “شکست” ، “ضربه بزنید” ، “باید” آگاه باشید-این کلمات نشانه هایی از تفکر همه یا هیچ هستند که پیشرفت مداوم در جهت اهداف شما را دشوار می کند.
  3. اگر متوجه شدید که از غذا برای مراقبت از احساسات خود استفاده می کنید ، می توانید برای درمان ریشه احساسی مشکل خود کمک بگیرید. می توانید با دانلود راهنمای رایگان من برای کنترل هوس های قندی شروع کنید.
  4. زمانهایی را در زندگی خود در نظر بگیرید که رسیدن به اراده آسانتر بود. به این فکر کنید که آن زمان چه چیزی متفاوت بود.
  5. اغلب ، استرس و مشکلات خواب مقصر اصلی نیازهای غذایی هستند و با تمرکز بر حمایت از زمینه های زندگی خود (یا سایر مواردی که هنگام تأمل درمی یابید!) به هر حال می توانید اراده بیشتری داشته باشید.

چه غذاهایی را دوست دارید؟ برای رفع نیازهای غذایی چه راهکارهایی را امتحان کرده اید؟ آیا آنها برای شما کار کرده اند؟ چرا و چرا نه؟